ปีนัง รัฐในมาเลเซีย คู่แฝดเศรษฐกิจ ของชลบุรี /โดย ลงทุนแมน
(The English version is below.)
ถ้าพูดถึงปีนัง หลายคนคงนึกถึงอาหาร สตรีตอาร์ต ภูเขา
ส่วนถ้าพูดถึงชลบุรี ก็จะนึกถึงบางแสน พัทยา เกาะล้าน
เกาะสีชัง สัตหีบ

ดูแค่นี้ ปีนังและชลบุรีก็แทบไม่มีอะไรคล้ายกัน แถมยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวคนละสไตล์

แต่รู้ไหมว่า ถ้าในมุมเศรษฐกิจ ทั้งคู่แทบจะเป็นเมืองคู่แฝด เพราะขนาดเศรษฐกิจก็ใกล้ ๆ กัน แถมยังทำเงินจากเศรษฐกิจได้คล้าย ๆ กันอีกด้วย

เศรษฐกิจปีนังคล้ายกับชลบุรีในมุมไหน ?
ลงทุนแมนจะเล่าให้ฟัง

จริง ๆ แล้ว ปีนังและชลบุรีมีโมเดลเศรษฐกิจที่เหมือนกัน นั่นคือ มีเครื่องยนต์คู่อยู่เบื้องหลังการเติบโต

เครื่องยนต์ตัวแรก มาจากภาคบริการ โดยเฉพาะการท่องเที่ยวที่เป็นหัวใจหลักสำคัญ

ในฝั่งปีนัง เศรษฐกิจราว 48% มาจากภาคบริการ
ซึ่งพระเอกก็หนีไม่พ้น การท่องเที่ยว ที่ปีปีหนึ่งสามารถดึงดูดให้นักท่องเที่ยวมาเลเซีย และนักท่องเที่ยวต่างชาติเดินทางเข้ามาจำนวนมาก

เพราะความโดดเด่นของปีนัง คือการผสมผสานที่ลงตัวระหว่างอินเดีย จีน และมาเลย์ ไม่ว่าจะเป็นอาหาร ไปจนถึงสถาปัตยกรรมที่มีความเป็นนานาชาติสูงมาก

ซึ่งเรื่องนี้เป็นมรดกที่ตกทอดมาตั้งแต่ยุคอาณานิคมของอังกฤษ ที่ปั้นให้ปีนังเป็นเมืองท่านานาชาติ จนอาคารและอาหารต่าง ๆ กลายเป็นแม่เหล็กดึงดูดนักท่องเที่ยวให้เดินทางเข้ามาสัมผัส

ส่วนในฝั่งชลบุรี เศรษฐกิจราว 45% มาจากภาคบริการ
โดยมีพระเอกเดียวกัน ที่ดึงดูดทั้งเม็ดเงินและนักท่องเที่ยวให้เดินทางเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

แต่ชลบุรีไม่เหมือนกับปีนัง เพราะในขณะที่ปีนังใช้มรดกทางวัฒนธรรมเป็นจุดขาย ชลบุรีกลับใช้มรดกทางธรรมชาติอย่างทะเลเป็นจุดขายนักท่องเที่ยวแทน

ซึ่งเรื่องนี้ ก็คงต้องย้อนไปในช่วงสงครามเย็น เมื่อทหารอเมริกันเข้ามาพักผ่อนในบริเวณพัทยา ทำให้ชลบุรีค่อย ๆ เป็นที่รู้จักในฐานะเมืองตากอากาศระดับโลกมากขึ้น

แต่ทั้งปีนังและชลบุรีคงไม่สามารถมีเศรษฐกิจหลักล้านล้านบาทได้ ถ้าพึ่งพาแค่การท่องเที่ยวแค่อย่างเดียว

เพราะสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ทำเงินได้มากกว่า มาจากเครื่องยนต์ตัวที่สองจากภาคอุตสาหกรรม

ปัจจุบัน ปีนังมีรายได้จากภาคอุตสาหกรรม 46%
ในขณะที่ชลบุรีมีรายได้จากภาคอุตสาหกรรมราว 55%

หลายคนอาจยังไม่รู้ว่า ปีนัง มีเขตอุตสาหกรรมปลอดภาษีนำเข้าที่ชื่อว่า Bayan Lepas ซึ่งอยู่ทางใต้ของเกาะติดกับท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง

เขตอุตสาหกรรมนี้ถูกผลักดันมาตั้งแต่ปี 1972 เพื่อดึงดูดให้บริษัทอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ต่างชาติเข้ามาตั้งฐานการผลิตที่ปีนัง

สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น กลับไม่ใช่บริษัทอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์ทั่วไป แต่เป็นบริษัทผลิตชิประดับโลกอย่าง Intel ที่เริ่มเข้ามาตั้งโรงงานในปีนัง

ในวันที่อุตสาหกรรมชิป สมองสำคัญในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของโลกยังไม่ได้เติบโตขนาดนั้น แต่ปีนังสามารถเกาะขบวนอุตสาหกรรมนี้ได้ตั้งแต่แรก

ทำให้ปัจจุบัน ปีนังกลายเป็นที่ตั้งของบริษัทชิประดับโลกมากมาย เช่น Micron Technology และ Texas Instruments จากสหรัฐฯ รวมไปถึง Infineon Technologies จากเยอรมนี

การเข้ามาของบริษัทระดับโลก ก็ลากให้เกิดบริษัทท้องถิ่นในการรับจ้างตรวจสอบการทำงานของชิป กลายเป็นโดมิโนที่สร้างการเติบโตอีกมุมหนึ่งให้กับปีนังไปเรื่อย ๆ

กลับมาที่ฝั่งชลบุรี จริง ๆ แล้ว จุดเริ่มต้นของภาคอุตสาหกรรมก็คล้ายกับปีนัง เพราะมีการจัดตั้งเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษ หรือ EEC ในปี 1980 เหมือนกับที่ปีนังทำเหมือนกัน

ซึ่งก็ไม่ได้ห่างจากจุดเริ่มต้นของเขตอุตสาหกรรม Bayan Lepas ของปีนัง ที่เริ่มต้นในปี 1972 เท่าไรนัก
แต่อุตสาหกรรมชลบุรีต่างจากปีนัง ตรงที่ปัจจุบันกลายเป็นฐานการผลิตรถยนต์และชิ้นส่วน สินค้าอุปโภคบริโภค ไปจนถึงเครื่องใช้ไฟฟ้า

ซึ่งเรื่องนี้ก็มาจากจุดเปลี่ยนสำคัญในปี 1985 ญี่ปุ่นที่โดนข้อตกลง Plaza Accord ดันให้ต้นทุนการผลิตในประเทศสูงขึ้น จนต้องหาแหล่งผลิตนอกประเทศ

สุดท้ายก็หันมาปักหมุดที่ประเทศไทย โดยเฉพาะอุตสาหกรรมชิ้นส่วนและรถยนต์ จนทำให้ชลบุรีกลายเป็นโรงงานผลิตรถยนต์ญี่ปุ่นหลายแห่ง

ตามมาด้วยการสร้างท่าเรือแหลมฉบัง ที่เปิดให้บริการในปี 1991 ก็ยิ่งดันให้อุตสาหกรรมชลบุรีเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

จนปัจจุบัน เมื่อทั้งปีนังและชลบุรีต่างพัฒนาเขตอุตสาหกรรมของตัวเองขึ้นมา ทำให้เศรษฐกิจของตัวเองดันทะลุล้านล้านบาท

โดยปัจจุบันปีนังมีเศรษฐกิจราว 1 ล้านล้านบาท ในขณะที่ชลบุรีมีเศรษฐกิจราว 1.2 ล้านล้านบาท

ซึ่งมีรายได้จากเครื่องยนต์คู่มาทั้งจากการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรม ดันการเติบโตให้กับทั้งปีนังและชลบุรีแบบนี้ไปเรื่อย ๆ

อย่างไรก็ตาม ความท้าทายที่เกิดขึ้นกลับอยู่หลังจากนี้มากกว่า

เพราะในขณะที่ปีนังสามารถเกาะขบวนไปกับการเติบโตของอุตสาหกรรมชิประดับโลกได้ แต่ชลบุรีกำลังเจอความท้าทายใหม่ครั้งสำคัญของภาคอุตสาหกรรม

ไม่ว่าจะเป็นอุตสาหกรรมรถยนต์ ที่อยู่ในยุคเปลี่ยนผ่านสู่รถยนต์ไฟฟ้า หรืออุตสาหกรรมการผลิตสินค้าอื่น ๆ ที่กำลังโดนเพื่อนบ้านอย่างเวียดนามแข่งขันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ซึ่งก็คงเป็นโจทย์สำคัญให้ชลบุรีว่า จะสร้างตั๋วใบใหม่อย่างไร เพื่อให้ตัวเองสามารถเกาะขบวนการเติบโตของโลกเหมือนกับที่เมืองคู่แฝดอย่างปีนังทำได้ในเวลานี้..

________________________________________
Penang, the Malaysian State That Is Chonburi’s Economic Twin
By Longtunman

When people talk about Penang,
many may think of food, street art, and mountains.

When people talk about Chonburi,
many may think of Bang Saen, Pattaya, Koh Larn, Koh Sichang, and Sattahip.

Just from this, Penang and Chonburi seem to have almost nothing in common.
They are also tourist destinations with completely different styles.

But did you know that from an economic perspective,
the two are almost like twin cities ?

Their economies are similar in size.
And they also generate money from similar economic engines.

So in what ways is Penang’s economy similar to Chonburi’s ?
Longtunman will explain.

Actually, Penang and Chonburi have the same economic model.

Both have two main engines behind their growth.

The first engine comes from the service sector,
especially tourism, which plays a key role.

On Penang’s side, around 48% of its economy comes from the service sector.

And the main hero is, of course, tourism.

Each year, Penang is able to attract a large number of Malaysian tourists and foreign tourists.

That is because Penang’s strength lies in its perfect mix of Indian, Chinese, and Malay cultures.

This can be seen in everything from food
to architecture that has a very international character.

This is a legacy passed down from the British colonial period,
when Penang was developed into an international port city.

As a result, its buildings and food became magnets
that continue to attract tourists to visit and experience the city.

On Chonburi’s side, around 45% of its economy comes from the service sector.

It also has the same main hero that continuously attracts both money and tourists.

But Chonburi is different from Penang.

While Penang uses cultural heritage as its selling point,
Chonburi uses natural heritage, especially the sea,
as its main tourism selling point instead.

This story goes back to the Cold War period,
when American soldiers came to relax in the Pattaya area.

That gradually made Chonburi more well known
as a world-class resort destination.

But both Penang and Chonburi would not be able to build trillion-baht economies if they relied only on tourism.

The thing that helps both places generate much more money comes from the second engine: the industrial sector.

Today, Penang earns around 46% of its income from the industrial sector.

Meanwhile, Chonburi earns around 55% of its income from the industrial sector.

Many people may not know that Penang has a free industrial zone called Bayan Lepas.

It is located in the southern part of the island, next to Penang International Airport.
This industrial zone has been promoted since 1972
to attract foreign electronics companies to set up manufacturing bases in Penang.

What happened after that was not just the arrival of ordinary electronics companies.

Instead, world-class chip companies such as Intel started setting up factories in Penang.

At a time when the chip industry, the brain behind many of the world’s electronic devices, had not yet grown to today’s scale,
Penang was already able to get on board with this industry from the beginning.

As a result, Penang today has become home to many world-class chip companies,
such as Micron Technology and Texas Instruments from the United States, as well as Infineon Technologies from Germany.

The arrival of global companies also pulled in local companies that provide chip testing services.

This created a domino effect that has continued to generate another layer of growth for Penang.

Now let’s return to Chonburi.

In fact, the starting point of its industrial sector was quite similar to Penang’s.

Chonburi became part of a special economic development area, or the EEC, in 1980, similar to what Penang had done.

This was not too far from the beginning of Penang’s Bayan Lepas industrial zone, which started in 1972.

But Chonburi’s industry is different from Penang’s.

Today, Chonburi has become a manufacturing base for cars and auto parts, consumer goods, and electrical appliances.

This came from an important turning point in 1985.

Japan was affected by the Plaza Accord, which pushed up production costs inside Japan.

As a result, Japanese companies had to look for production bases outside the country.

In the end, many of them chose Thailand, especially for the auto parts and automobile industries.

This turned Chonburi into a production base for many Japanese car manufacturers.

Then came the development of Laem Chabang Port, which opened in 1991.

This further pushed Chonburi’s industrial sector to keep growing from that point onward.

Today, both Penang and Chonburi have developed their own industrial zones.

This has helped push their economies past the trillion-baht level.

Currently, Penang’s economy is worth around 1 trillion baht.

Meanwhile, Chonburi’s economy is worth around 1.2 trillion baht.

Both generate income from their twin engines: tourism and industry.

These two engines continue to drive growth for both Penang and Chonburi.

However, the real challenge lies ahead.

While Penang has been able to ride the growth wave of the global chip industry, Chonburi is facing a major new challenge in its industrial sector.

This includes the automobile industry, which is now transitioning toward electric vehicles, as well as other manufacturing industries that are facing growing competition from neighboring countries such as Vietnam.

This will likely become an important question for Chonburi :
How can it create a new ticket for itself so that it can ride the next wave of global growth,
just like its economic twin, Penang, is doing today ?