ภูเก็ต จังหวัดที่ทำรายได้จากการท่องเที่ยว ปีละ 5 แสนล้าน แต่ทำไม ยังไม่มีรถไฟไปถึง ? 

ภูเก็ต จังหวัดที่ทำรายได้จากการท่องเที่ยว ปีละ 5 แสนล้าน แต่ทำไม ยังไม่มีรถไฟไปถึง ? 

ภูเก็ต เกาะที่เล็กกว่ากรุงเทพฯ 3 เท่า แต่โกยรายได้จากนักท่องเที่ยวได้หลายแสนล้านบาท มามากกว่า 10 ปี
ถ้าย้อนกลับไปดูเมื่อ 10 ปีก่อน 
ภูเก็ต สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 378,000 ล้านบาท
ปี 2568 สร้างรายได้จากการท่องเที่ยว 555,000 ล้านบาท
แต่ในช่วง 9 เดือนแรกของปี 2569 
หรือยังไม่ครบปี ภูเก็ตสร้างรายได้จากการท่องเที่ยวไปแล้ว 400,000 ล้านบาท
แล้วเคยสงสัยกันไหมว่า ตลอด 10 ปีที่ผ่านมา ในขณะที่รายได้ของคนภูเก็ตโต จากการมาเยือนของนักท่องเที่ยว
แต่ทำไม ระบบคมนาคมพื้นฐานอย่างเส้นทางรถไฟ ยังมาไม่ถึงภูเก็ต ?
ลงทุนแมนจะเล่าให้ฟัง
จริง ๆ แล้วจังหวัดภูเก็ต เป็นจังหวัดที่มีประชากรน้อยเป็นอันดับต้น ๆ ของประเทศ
แต่ในช่วงปี 2520-2530 รัฐบาลรู้ดีว่าภูเก็ต จะโด่งดังในฐานะเมืองท่องเที่ยว เพราะด้วยความที่ภูเก็ตเป็นเกาะที่มีธรรมชาติที่น่าดึงดูด แถมยังมีชาวต่างชาติเยอะ โดยเฉพาะกลุ่มที่เข้ามาเพื่อค้าขายหรือทำธุรกิจ
ซึ่งรัฐบาลในยุคนั้น ก็ได้เลือกพัฒนาสนามบิน โดยปรับปรุงให้ภูเก็ต เป็นจังหวัดที่ 3 ของประเทศไทย ที่มีสนามบินระดับนานาชาติ ต่อจากสนามบินเชียงใหม่ และสนามบินหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา
ถึงแม้ว่าภูเก็ต จะถูกยกระดับให้เป็นฮับการบินระดับภูมิภาค
แต่ในด้านระบบรางแล้ว จังหวัดภูเก็ตนั้นถูกละเลยมาตั้งแต่แรก
ซึ่งต้องบอกว่าในอดีต สมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม รัฐบาลไทยเคยมีแผนจะลากรถไฟมาหาภูเก็ต โดยเริ่มต้นจากสถานีสุราษฎร์ธานี
ในขณะที่ภูเก็ตในยุคนั้น ก็ยังมีสถานะเป็นเพียงเกาะเล็ก ๆ ที่ส่งออกสินค้าเหมืองแร่ดีบุก 
ดังนั้น การนำดีบุกขึ้นเรือสินค้าแล่นตรงไปยังสิงคโปร์หรือปีนัง ทำได้สะดวก รวดเร็ว และประหยัดต้นทุนมากกว่าเส้นทางรถไฟ 
เมื่อเป็นแบบนี้ จึงทำให้เส้นทางรถไฟ ตามแผนที่จะลากจากจังหวัดสุราษฎร์ธานี มาจบที่จังหวัดภูเก็ต ก็ถูกยกเลิกไป โดยตัวโครงการสร้างถึงแค่สถานีคีรีรัฐนิคม จังหวัดสุราษฎร์ธานี
เมื่อเวลาต่อมา การท่องเที่ยวในภูเก็ตเติบโต แต่เส้นทางรถไฟภูเก็ตก็ยังไม่ได้เริ่มสร้าง โดยงบประมาณต่าง ๆ ถูกใช้ไปกับการขยายถนนและสนามบินนานาชาติแทน
เพราะในสายตาของภาครัฐในเวลานั้น “สนามบิน” และ “ถนน” ตอบโจทย์การเติบโตทางเศรษฐกิจได้เร็วกว่าระบบรางหลายเท่าตัว
เพราะการสร้างทางรถไฟ จะต้องใช้เวลาหลายปีกว่าโครงการจะแล้วเสร็จ 
แต่การท่องเที่ยวในตอนนั้น เติบโตแบบก้าวกระโดดจนรอไม่ได้ ดังนั้น การขยายสนามบินเพื่อรองรับเที่ยวบินตรงจากทั่วโลก จึงเป็นการลงทุนที่เห็นผลทันที เม็ดเงินจากต่างชาติหลั่งไหลเข้าเกาะได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง โดยไม่ต้องเสียเวลานั่งรถไฟข้ามวันข้ามคืนจากกรุงเทพฯ
ส่วนการสัญจรบนบก รัฐก็เลือกทุ่มงบประมาณไปกับการสร้างสะพานเชื่อมแผ่นดินใหญ่ พร้อมกับขยายถนนหลัก อย่างถนนเทพกระษัตรีเป็น 6 เลน เพื่อรองรับปริมาณรถยนต์ที่มากขึ้น จากนักท่องเที่ยว
จากสูตรสำเร็จของภูเก็ต “เครื่องบินพาคนเข้าเกาะ แล้วกระจายตัวด้วยรถยนต์”
ทำให้เส้นทางรถไฟ จากสุราษฎร์ธานี ไปภูเก็ต ไม่ถูกนำมาปัดฝุ่นเพื่อก่อสร้างสักที
ซึ่งเหตุผลที่รัฐบาลยังไม่อนุมัติการก่อสร้าง ทั้ง ๆ ที่จังหวัดภูเก็ต เป็นจังหวัดที่ทำรายได้จากการท่องเที่ยวมหาศาล ก็คือเรื่องความคุ้มค่าทางการเงิน จากต้นทุนการก่อสร้างที่สูง
เพราะการจะลากเส้นทางรถไฟต่อจากคีรีรัฐนิคม ผ่านพังงา เพื่อเข้าสู่ภูเก็ต ก็ไม่ใช่แค่การสร้างเส้นทางบนพื้นที่ราบทั่วไป แต่กลับเป็นการตัดเส้นทางรถไฟผ่านแนวเทือกเขาภูเก็ต ที่ทอดตัวเป็นแนวยาวฝั่งตะวันตกของภาคใต้ ผ่านจังหวัดสุราษฎร์ธานี และจังหวัดพังงาเกือบทั้งจังหวัด
ซึ่งพื้นที่ตรงนี้เกือบทั้งหมด ก็เป็นพื้นที่อุทยาน ที่เวลาก่อสร้างจะต้องเจาะอุโมงค์ลอดใต้ภูเขา และสร้างสะพานยกระดับข้ามหุบเหวเป็นระยะทางยาว
แถมยังเป็นพื้นที่ลุ่มน้ำและป่าต้นน้ำผืนใหญ่ของภาคใต้ฝั่งอันดามัน 
ดังนั้น การจะตัดทางรถไฟผ่าน จะต้องทำรายงานผลกระทบสิ่งแวดล้อม หรือ EIA ที่เข้มงวดมาก ๆ ทำให้ต้นทุนค่าก่อสร้างต่อกิโลเมตร สูงกว่าเส้นทางรถไฟปกติมาก
และด้วยงบประมาณที่จำกัด 
ทำให้ตอนนี้ภาครัฐต้องเอาเงินไปก่อสร้างเส้นทางรถไฟสายอื่น ๆ ที่ครอบคลุมพื้นที่ประชากรมากกว่า 
อย่างเส้นทางรถไฟสายเหนือ ที่เด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ 
และเส้นทางรถไฟสายตะวันออกเฉียงเหนือ ที่บ้านไผ่-มุกดาหาร-นครพนม ก่อนภูเก็ต
ซึ่งเหตุผลที่เส้นทางรถไฟทั้ง 2 เส้นนี้ ถูกให้ความสำคัญก่อนเส้นทางรถไฟสายใต้ที่จะเชื่อมไปภูเก็ต
นั่นก็เพราะว่า เส้นทางรถไฟทั้ง 2 เส้นนี้ วิ่งผ่านเขตพื้นที่ ที่มีประชากรผู้อยู่อาศัยจริง ๆ
มากกว่าเส้นทางที่จะไปจังหวัดภูเก็ต
โดยสายเด่นชัย-เชียงราย-เชียงของ ได้ลากผ่านยาวถึง 3 จังหวัด คือจังหวัดแพร่ พะเยา และเชียงราย ครอบคลุมพื้นที่ประชากรรวมกันกว่า 2.1 ล้านคน 
ส่วนเส้นทางที่ไปบ้านไผ่-มุกดาหาร-นครพนม ลากพาดผ่านถึง 6 จังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ตั้งแต่จังหวัดขอนแก่น มหาสารคาม ร้อยเอ็ด ยโสธร มุกดาหาร ไปจนถึงจังหวัดนครพนม โดยครอบคลุมประชากรกว่า 5.5 ล้านคน
ซึ่งทั้ง 2 เส้นทางนี้ เมื่อสร้างเสร็จแล้ว ก็สามารถเชื่อมต่อการค้ากับฝั่งประเทศลาวได้ด้วย
ในขณะที่เส้นทางท่องเที่ยว ที่ลากจากจังหวัดสุราษฎร์ธานี ผ่านจังหวัดพังงาไปที่จังหวัดภูเก็ต
ครอบคลุมประชากรเพียงแค่ 1.7 ล้านคนเท่านั้น 
ดังนั้น เมื่องบประมาณของภาครัฐ ที่ถูกแบ่งมาสร้างระบบราง มีจำกัด 
ภาครัฐจึงต้องสร้างเส้นทางใหม่ ให้เข้าถึงจังหวัดที่มีคนอยู่อาศัยเป็นจำนวนมากก่อน 
และอีกเหตุผลหนึ่ง ที่ภาครัฐยังไม่อนุมัติให้สร้างเส้นทางรถไฟที่จะไปภูเก็ตสักที นั่นก็เพราะว่าที่ภูเก็ต มีตัวเลือกการเดินทางอย่างเครื่องบิน เป็นหลักอยู่แล้ว
ตอนนี้ สนามบินนานาชาติภูเก็ต ก็มีจำนวนผู้โดยสารและไฟลต์บินที่มากเป็นอันดับ 1 ในสนามบินระดับภูมิภาคของประเทศไทย แซงหน้าสนามบินนานาชาติเชียงใหม่ไปเรียบร้อยแล้ว
ถึงแม้ว่า การเดินทางไปเที่ยวภูเก็ตด้วยเครื่องบิน จะเป็นที่นิยม
แต่ต้องบอกว่าสำหรับคนไทยแล้ว ค่าใช้จ่ายในการเดินทางไปเที่ยวด้วยเครื่องบินก็สูงเหมือนกัน
ถ้าหากเปรียบเทียบราคาตั๋วเครื่องบินไปกลับ ในช่วงเทศกาล หรือไฮซีซัน จากกรุงเทพฯ ไปภูเก็ต ก็อาจมีราคาเริ่มต้นที่ 5,000 บาท 
ซึ่งในบางช่วงเวลา แค่บินไปเที่ยวในประเทศอย่างภูเก็ต ก็อาจต้องเจอกับค่าใช้จ่ายรวมกับค่าเดินทางไปถึงที่พัก ที่แพงมากกว่าการเดินทางไปเที่ยวต่างประเทศเสียอีก..
และเมื่อเปรียบเทียบการเดินทางด้วยเครื่องบิน กับเส้นทางรถไฟ
โดยถ้านั่งรถไฟตู้นอนจากกรุงเทพฯ ไปในระยะทางที่ใกล้เคียงกันกับภูเก็ตอย่าง หาดใหญ่ ก็อาจมีราคาค่าตั๋วโดยสารอยู่ที่ 2,000-2,200 บาท
เมื่อการเดินทางด้วยเครื่องบินเป็นชอยซ์หลัก ที่จะเข้าถึงจังหวัดภูเก็ตได้ ก็ทำให้กลุ่มผู้ที่เดินทางไปเที่ยวภูเก็ต มักจะเป็นกลุ่มนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนัก หรือกลุ่มนักท่องเที่ยวต่างชาติเสียส่วนใหญ่
ในขณะที่คนไทย เลือกไปเที่ยวจังหวัดอื่นหรือต่างประเทศที่มีราคาถูกกว่าแทน
ซึ่งเราก็จะเห็นได้จากสถิติคนไทย ที่ไปเที่ยวภูเก็ตน้อยลง เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงก่อนเกิดวิกฤติโรคระบาด โดย
ปี 2562 นักท่องเที่ยวชาวไทยไปเที่ยวภูเก็ต 3,980,000 คน โดยทำรายได้ให้จังหวัด 50,000 ล้านบาท
ปี 2568 นักท่องเที่ยวชาวไทยไปเที่ยวภูเก็ต 3,500,000 คน โดยทำรายได้ให้จังหวัด 40,000 ล้านบาท
ในขณะที่นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ไปเที่ยวภูเก็ตเพิ่มมากขึ้น และก็ทำให้จังหวัดภูเก็ตสร้างรายได้จากการท่องเที่ยว มากที่สุดเป็นประวัติการณ์ 
ปี 2562 นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติไปเที่ยวภูเก็ต 10,600,000 คน โดยทำรายได้ให้จังหวัด 393,000 ล้านบาท 
ปี 2568 นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติไปเที่ยวภูเก็ต 10,750,000 คน โดยทำรายได้ให้จังหวัด 515,000 ล้านบาท 
ทั้งหมดนี้ก็กลายเป็นความย้อนแย้งที่น่าสนใจ ของเกาะที่ขึ้นชื่อว่าเป็นไข่มุกอันดามันอย่างภูเก็ต ที่ไม่ได้มีตัวเลือกการเดินทางที่เยอะมากเท่าไร
ซึ่งสำหรับชาวต่างชาติ หรือกลุ่มนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนัก ก็น่าจะเลือกจองตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวภูเก็ตได้อย่างสบาย
แต่สำหรับกลุ่มนักท่องเที่ยว ที่ไม่อยากเดินทางด้วยเครื่องบิน พวกเขาก็มีตัวเลือกที่จำกัด
เพราะหากไม่ยอมจ่ายค่าตั๋วเครื่องบินราคาแพง พวกเขาก็ต้องยอมทนขับรถส่วนตัว หรือนั่งรถทัวร์เป็นระยะทางเกือบ 900 กิโลเมตร เพื่อเดินทางไปให้ถึงเกาะ
จึงทำให้ภูเก็ตในวันนี้ กลายเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการพัฒนาเมืองที่เติบโตด้วย “รายได้ระดับโลก”
แต่ในขณะเดียวกัน กลับทิ้งช่องว่างของ “ระบบขนส่งมวลชนพื้นฐาน” ไว้ข้างหลัง จนทำให้การไปเที่ยวบ้านตัวเอง กลายเป็นเรื่องไกลตัวสำหรับคนไทยหลาย ๆ คน..

เรื่องที่คุณอาจสนใจ

SPONSORED
© 2026 Longtunman. All rights reserved. Privacy Policy.
Blockdit Icon